راز چسب های نواری

چسب های نواری,ماهیت عملکرد چسب های نواری,چگونگی کارکرد چسب های نواری

راز چسب های نواری
به نظر می رسد، دانستن اصول فیزیک حاکم بر ماهیت عملکرد چسب های نواری نمی تواند به منزله در دست داشتن کلید ورود به دنیای ساخت و تولید آن باشد، اما برخلاف آنچه دانشمندان دریافته اند، می توان با یافتن پاسخ این سوال برای بسیاری از سوالاتی که در این زمینه ذهن افراد را به خود مشغول کرده، به پاسخ قابل قبولی دست یافت.
اگر سطح یک تکه چسب نواری را به کمک یک میکروسکوپ قوی و پیشرفته مورد بررسی قرار دهید، مشاهده می کنید سطح آن مسطح نیست. در سطح چسب نواری، نقاط فرورفته و برجستگی هایی وجود دارد که با چشم غیرمسلح دیده نمی شود.
زمانی که سطح چسب نواری در تماس با سطح دیگر تحت فشار قرار می گیرد، حباب های هوا در فاصله میان این دو سطح و در داخل فرورفتگی های سطح چسب به دام می افتد.
این حباب های هوا مانند میلیون ها واحد مکنده عمل می کند و به همین دلیل، چسب به سطح مورد نظر چسبیده و بسختی از آن جدا می شود. برای این که چسب را از سطحی که به آن چسبیده، جدا کنید باید حباب های هوای به دام افتاده را آزاد کنید.
برای این کار باید به آرامی چسب را از روی کاغذ بلند کنید، زیرا وقتی چسب نواری روی سطحی می چسبد، حباب های هوا به گونه ای مهر و موم می شود که حتی یک مولکول هوا هم نمی تواند به داخل هیچ کدام از این حباب ها راه یابد. با چسبیدن نوار چسب روی سطح مورد نظر فشار هوای داخل هر یک از حباب ها و ابعاد آنها کاهش می یابد.
به این معنی که فشار هوای محیط بر فشار هوای داخل حباب های هوا غلبه کرده، موجب هرچه بهتر چسبیده شدن آن می شود، اما اگر نیروی کافی اعمال کنید، می توانید براحتی چسب را از هر سطحی جدا کنید.
وقتی برش یا منفذ کوچکی در سطح چسب ایجاد می شود، هوا به سطح زیر چسب نفوذ کرده، چسب براحتی جدا می شود. ماده چسبنده موجود در چسب های نواری با ماده چسبنده ای که در چسب های مایع وجود دارد متفاوت است.
بر خلاف چسب های مایع که ماده چسبنده آن پس از خشک شدن موجب چسبیدن دو سطح یا دو قطعه مختلف می شود؛ چسب های نواری به محض این که قطعه ای از آن را جدا می کنید، این قابلیت را دارند که سطوح یا قطعات مورد نظر را به هم بچسبانند البته نوع ماده چسبنده ای که در تهیه چسب های نواری به کار می رود با توجه به کاربرد آن متفاوت است.

منبع :بیتوته


انتخاب طهران به پایتختی

انتخاب طهران به پایتختی

 

دانستنیها - اولين اقدام آقامحمد‌خان‌قاجار بعد از اينكه خودش را پادشاه کرد و همه رقیبان را از جای برداشت، انتخاب پايتخت بود. آن زمان شیراز كه تا پيش از اين پایتخت زندها بود، اوضاع خوبي نداشت چون آغامحمدخان همه مردم شهر را قتل عام کرده بود و اثري از زندگي در شهر باقي نگذاشته بود. اصفهان هم از رونق افتاده بود و بختیاری‌ها در آنجا نفوذ داشتند. تبریز هم که بیخ گوش عثمانی و روس‌ها قرار داشت و خطرناک بود. بنابراين آغامحمدخان همه اين شهر‌ها را كنار گذاشت و به دنبال پايتخت جديدي رفت. وقتی او به فکر انتخاب پایتخت بود در مكان ابرشهر امروز تهران، شهر کوچک طهران قرار داشت؛ طهراني كه آن زمان دیگر یک ده گمنام نبود و از صدقه سر پادشاهان قبلي به شهر تبديل شده بود. اولین کاخ طهران را شاه سلیمان صفوی ساخته بود، نماینده پادشاه اسپانیا مدتی در طهران اقامت داشت، شاه‌طهماسب حصاری دور شهر ساخته بود و شاه عباس در سفر پیاده به مشهد در طهران چند روزی مانده بود. ولی با همه اینها طهران پيش از اين شهر مهمي نبود و معلوم نيست چرا آغامحمدخان طهران را به‌عنوان پايتخت خودش انتخاب كرد. چون به جز موقعيت سوق الجیشی، طهران چيز ديگري نداشت و از اين لحاظ هم شهرهای مناسب تری مثل ری یا قزوین که از قضا سابقه پایتختی و دم و دستگاهش را هم داشتند، همان زمان نزدیک تهران بودند و مي‌توانستند انتخاب شوند. اما انگار آب‌وهواي طهران به شاه جدید ساخته بود. چون به زودي شهر محبوب آغامحمدخان شد و او همین جا تاجگذاری كرد و طهران را به پایتختی اعلام كرد

 

دانستنیها